English
Fort

Interview met oud-beheerder

(Uit het HD, 3 februari 2004) - Wie er zomaar langs rijdt of even de hond uitlaat, heeft het wellicht niet meteen in de gaten. Maar het fort bij Vijfhuizen is van groot historisch belang. Net als de Chinese muur, Versailles en de piramiden van Gizeh staat het fort op de Unesco Wereld Erfgoed lijst, als onderdeel van de Stelling van Amsterdam.

De Stelling is een 19de eeuwse verdedigingslinie van forten en dijken rondom de hoofdstad. Om de status van Werelderfgoed waar te kunnen maken, -en bovendien het verval dat de laatste jaren steeds duidelijker wordt, tegen te gaan-, wordt het fort op dit moment door Stichting Kunstfort Vijfhuizen gerestaureerd en omgetoverd tot een kunstenaarsparadijs. Het is de bedoeling dat het forteiland volgend jaar (2004) dienst gaat doen als centrum voor kunst en cultuur waar een aantal kunstenaars zelfs permanent zal gaan wonen in de nog te bouwen atelierwoningen tegenover het fort.

Voor het echter zover is, heeft Edwin Meijer nog een hoop werk te verzetten. In oktober vorig jaar is de beheerder van het fort begonnen met de restauratiewerkzaamheden en deze week is hij bezig met het graven van een tweehonderd meter lange goot waar straks alle leidingen, zoals riolering, gas, en elektra, doorheen moeten lopen.

Met schep en kruiwagen gaat Edwin te werk en komt hij in ruimtes waar sinds de bouw van het fort nooit meer iemand is geweest. ,,Soms zijn ruimtes dichtgemetseld of zitten er op de deuren dikke sloten'', zo vertelt Edwin Meijer. ,,Ik hoop dan altijd spannende dingen aan te treffen, maar ik ben nog niets vreemds tegengekomen. Wel is het natuurlijk heel speciaal om hier aan de gang te zijn. Dat ik hard moet werken en bijna nooit iemand zie, vind ik niet erg. Dat hoort wel een beetje bij de aparte en ouderwetse sfeer van het fort.''

De restauratie van het historische fort is volgens Edwin Meijer noodzakelijk. ,,Het was hoog tijd dat er iets met het fort gedaan werd'', legt hij uit. "Je kunt zien dat het de laatste jaren snel achteruit is gegaan. Zo zijn de kazematten helemaal zwart uitgeslagen en vallen de roestige deuren er hier en daar uit.

''Ondanks de vervallen staat van het fort begint de beheerder langzamerhand een band met de betonnen kolos te krijgen. "Als ik hier zo rondloop, dan denk ik wel eens: Ik ben wel mooi beheerder van het fort. Het is nu wel hard werken, maar als het volgend jaar allemaal af is, hebben we wel iets moois. Daar mag ik best een beetje trots op zijn.''

Bron: Idsert Hartendorf - dinsdag 3 februari 2004 - Haarlems Dagblad